Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 133

121 Besluit

hare correlaten in de taal symboliseeren? Zou soms, in laatster instan-

tie, eenheid van al wat de talen aan menigvuldigheid ten toon

spreiden, de afsluitende top zijn der synthetische functie, gelijk ander-

zijds de bodem, waarop het onderscheiden stoot, de onbepaaldheid

en beteekenisloosheid van het hier en nu in pure isoleering ver-

nomene is ? Tot dien top zal dan evenmin kunnen worden geklom-

men, als kon worden afgedaald tot zijn pendant, den bodem, waarop

het enkel onderscheidene ligt. W e l kon de synthetische functie nog

eenige niveau's hooger opgedreven en aangetroffen worden dan de

equivalentie vader = père. Bij deze stijging compliceert zich de ge-

zochte eenheid zelf; zij neemt, tegen zichzelf in, brekingen op, niet

anders dan afwaarts het onderscheiden zich compliceerde, doordat

het, tegen zichzelf in, zekere synthetische momenten opnam. Hoogere

equivalentie verbindt woordgroepen en categoriën. Dat bijv. Latijn

en Grieksch niet enkel zekere woorden equivalent hebben, maar

ook equivalenties in de wijzigingen van die woorden (verbuiging,

vervoeging) met dien verstande, dat ook die equivalenties geen

phonetische gelijkheden meer zijn (avÖQ-óg •=. vir-i; habe-f = ex-^^

is een vorm van equivalentie, die zelfs niet meer door gelijk-

stelling van overigens onderscheiden woorden kan worden uitge-

drukt. Deze syntactische equivalentie is echter nog niet de

hoogst-bereikbare : daarvoor vonden wij het zich verwisselen der

syntactische onderscheidingen zelf, wanneer de eene taal op de

andere geprojecteerd wordt. Deze laatste wekte het vermoeden eencr

eenheid, die zelf niet meer in begrippen kan worden uiteengezet,

maar in den beperkteren vorm van de verwisselbaarheid van het

grondig onderscheidene doorschemert, zonder zich openlijk te toonen.

Besluit.

Uit haar eenzijdigen aard behandelt de synthetische methode de

verschijnselen met verwaarloozing van de zijde van hun onderscheid.

Zij kan daarom onbevredigend en aanvulling behoevend blijken,

vooral daarin, dat zij zekere kanten van hare verschijnselen negatief

formuleert. Principieel doet zij dit, door het menigvuldige als één en

slechts als één op te vatten. Zij negeert daarmee al wat binnen het

ééne te onderscheiden valt. Zij verklaart bijv. een aantal woorden

naar hun beteekenis, dat is hun eenheid, tot één of niets of ontsprin-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen