Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 22

„Dewelke de Kerk wel lezen kan" 10

Nu was voor de kerkvaders de casuspositie een andere dan voor

C a l v i j n , zij stonden midden in den strijd over bepaalde boeken.

Daarom konden ze niet met evidentie werken en zochten ze meet

tastbare argumenten, C a l v i j n kent dien strijd, maar gaat aan de

daarin gebruikte argumenten voorbij en zegt, het karakter van dit

boek is evident apostolisch. Dat is eigenlijk ook het standpunt van de

Fransche Confessie en van de onze in Art. 5. Maar met het:

quos quidem Ecclessia legere potest komt Art. 6 meer in de lijn

der patres en spreekt van een uiterlijke, liturgische bevoegdheid,

welke de kerk bezit. Het komt dicht bij één der kenmerken, die in de

oude kerk voor canoniciteit werden opgegeven. Men versta ons

wel. W e beweren niet, dat de twee kenmerken van canoniciteit

evidentie of autopistie en lezen in de kerk met elkander in strijd

zijn en in geen enkel opzicht te vereenigen of te verbinden. Men

zou dadelijk kunnen wijzen op Art. 4 der Confessio Gallicana:

non tant par Ie commun accord et consentiment de l'eglisc, que

par Ie tesmoignage et interieure persuasion du sainct esprit, qui

les nous faict discerner d'avec les autres livres Ecclesiastiques,

woorden, waaraan onze Belijdenis in Art. 5 duidelijk herinnert.

W e beweren alleen, dat G u i d o d e B r é s in Art. 6 uitsluitend,

wil men eenzijdig, één lijn der patres volgt. En dat moest hij

ook wel doen. W a n t indien er strijd is, indien de één zegt: deze

boeken behooren in den canon, de ander: ze zijn apocryph, dan

brengt een beroep op de evidentie of het getuigenis des Heiligen

Geestes geen uitkomst, dan moet men tot uitwendige kenteekenen

de toevlucht nemen. Hier ligt de oorzaak, waarom Art. 6 de be-

wuste uitdrukking heeft opgenomen. Een uitdrukking, die zeer

zeker de apocryphen ver onder de canonieke boeken stelt, gelijk

ook, naar verder uit het artikel blijkt, de bedoeling is, maar die

hun toch een zeker gebruik in de kerk toestaat.

Historisch staat nu wel vast, dat G u i d o d e B r é s zijn uit-

drukking in zake de apocryphen aan de kerkvaders ontleende en

er mee bedoelde, dat deze boeken — evenals de canonieke —

in de kerk mogen worden voorgelezen. Zoo blijft nog over de

vraag, is dat de algemeen Gereformeerde opvatting, of oordeelen

de Gereformeerde kerken anders over de apocryphen.

De Zürichsche belijdenis van 1545 heeft uitdrukkingen, die sterk

aan Art. 6 onzer Confessie herinneren: Welchebücheraberussert

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen