Wetenschappelijke bijdragen aangeboden door hoogleraren der Vrije Universiteit ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan - pagina 277

265 der rechtswetenschap in het licht der Wetsidee

tieven wetmatigen grondslag in de kosmische, door God gestelde

ordening onzer tijdelijke wereld.

W a r e dit niet het geval, was het recht in zijn zoozeer gediffe-

rentieerde zin-structuur een schepping van menschelijke willekeur,

dan ware geen rechtswetenschap mogelijk. Dan trof inderdaad het

requisitoir van v o n K i r c h m a n n : „Drei berichtigende W o r t e

des Gesetzgebers und Bibliotheken werden Makulatur" doel!

Dat wij een chaos geen rechtsorde noemen, zal ieder moeten

billijken, voor wien het begrip ,,stellig recht" niet allen rechtszin

verloren heeft en die nog zin-verschil aanvaardt tusschen de bevelen

van een rooversbende en de normen van het recht!

De bcoordeeling óf menschelijke voorschriften inderdaad positief

recht zijn, staat niet aan den keur van het subjectief individueel

verstand (dat ware veeleer de consequentie van het individualistisch

humanistisch natuurrecht, zoowel als van het z.g.n. kritisch positi-

visme !), doch aan den grooten rechter over alle grauwe theorie, het

rechtsleven in zijn kosmisch wetmatige zin-structuur en in zijn in

materieelen zin competente organen i-).

Zonder een wezenlijke positieve rechtsorde kan geen menschelijke

samenleving bestaan en het is niet mogelijk zulk een rechtsorde te vor-

men met terzijdestelling der goddelijke rechtsbeginselen in hun kos-

misch-organische zin-structuur. „Revolutionaire wetgeverswillekeur"

heeft blijkens het getuigenis der reëele rechtsontwikkehng nog nim-

mer recht kunnen vormen, doch bleek voorzoover het den oogenblik-

^) Deze gedachte voert tot definitieve verwerping van de zgn. KompetenZ'

Kompetenztheorie ten aanzien van den statelijken rechtsvormer. Overal, waar

„souvereiniteit in eigen kring" in een intern structuurrecht gegeven is, hebben de

wettige organen, aan welke het rechtsgez;ag binnen dien kring toekomt (dus niet

willekeurige individuen), voor handhaving dier „souvereiniteit in eigen kring" te

waken, voorzoover ze daartoe de middelen bezitten. Zoo hebben ook de Gerefor-

meerde kerken en de Roomsche kerk hare verhouding tegenover den staat

verstaan. Het practisch-juridisch belang dezer opvatting blijkt b.v. bij de vraag

inzake de verhouding der collectieve arbeidscontracten tot hun verbindendvet'

klaring ingevolge de wet van 24 Dec. 1927. Uit het door mij verdedigd standpunt

vloeit voort, dat de verbindendverklaring afhankelijk is van de collectieve over-

eenkomst, als bevattend een stuk intern bedrijfsrecht, niet omgekeerd. Zoodat die

verbindendverklaring geen gelding meer kan hebben, wanneer de interne bedrijfs-

organen zelve het intern bedrijfsrecht veranderen (cf. D r . M e i s s n e r en

ten deele O e r t m a n n , contra de zgn. Gesetzestheorie van K a s k e l c.s.).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen