Gewoon of tóch bijzonder. EMGO-instituut 1987-1997. - pagina 98

94

op een zodanige manier verwoord dat het EMGO-Instituut wel móest besluiten

het onderzoek aldaar te gaan verrichten. 'Met Giel's enthousiasme voor de

studie en zijn contacten op locatie is niemand op het idee gekomen een andere

stad beginnend met een 'H' voor te stellen', aldus Peter Grootenhuis in zijn

proefschrift. Voor wetenschappelijk onderzoek prettige bijkomstigheden waren

bovendien dat de bevolkingsopbouw van Hoorn voldoende representatief was

voor de algemene bevolking in Nederland en dat de in- en uitstroom uit de

gemeente tamelijk beperkt was.

Het onderzoeksprotocol werd inhoudelijk verder uitgewerkt door Henk de

Vries en Peter Razenberg (die na het vertrek van Olli Miettinen en Paul

Cromme als projectleiders fungeerden), en in oktober 1988 werden twee adjunct-

onderzoekers (AiO's bestonden toen nog niet), Pieter-Jan Beks en Joke Mooy,

aangesteld. Zij begonnen met een literatuuronderzoek naar de verschillende

meetmethoden die in het onderzoek gebruikt zouden (kunnen) gaan worden, en

toen werd er door het EMGO-Instituut nog van uitgegaan dat zij 'met zijn

tweeën met een halftijds aanstelling die Hoorn Studie even (zouden gaan)

organiseren en uitvoeren' (citaat uit het proefschrift van Pieter-Jan Beks).

Met de komst van Hans Valkenburg, de nestor van de Nederlandse

epidemiologie, als directeur ad interim kwam de vaart er goed in. Zijn ervaring

met grootschalig onderzoek in de algemene bevolking is voor de Hoorn Studie

van groot belang geweest. De komst van diabetoloog Rob Heine in juni 1989 als

nieuwe projectleider na het vertrek van Peter Razenberg in april van dat jaar,

brachten de voorbereidingen in een stroomversnelling. In oktober 1989 werden

in Wijkcentrum 'de Huesmolen' te Hoorn de eerste glucosetolerantietest

uitgevoerd.

De praktijk

Inmiddels was er bij de onderzoekers een verdeling van de taken opgetreden.

Joke Mooy kreeg als taak de screening in Hoorn verder uit te werken en Pieter-

Jan Beks zou zich bezig houden met het onderzoek naar de complicaties van

diabetes mellitus. Vanaf maart 1989 was Peter Grootenhuis als dienstweigeraar

(en later als AiO) betrokken bij de Hoorn Studie. Samen met Joke Mooy was hij

verantwoordelijk voor de praktische gang van zaken in Hoorn, waar Pia

Klinkhamer en Marjan Peetoom als doktersassistentes eveneens een belangrijke

taak hadden wat betreft het uitvoeren van de metingen. Janny Buschman zorgde

als administratief project-coördinator (later opgevolgd door Stef Tours en Karin

Johnson) voor het opzetten van een goed functionerend afsprakensysteem, en in

de loop der jaren ontstond, mede dankzij Wim Kraan, een goede administratie

waarin elke onderzoeker wist waar de data te vinden waren. Ook met vele

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen