Gewoon of tóch bijzonder. EMGO-instituut 1987-1997. - pagina 198

194

Hij besloot zich als internist te specialiseren in Utrecht en hoopte hierdoor

meer energie te kunnen besteden aan het contact met patiënten en het echte

vak. Het feit dat in 1955/1956 een internist datgene deed wat nu door de huisarts

wordt gedaan, deed Valkenburg besluiten om niet als internist te gaan

praktiseren.

Tijdens zijn opleiding tot internist was hij reeds begonnen met het verrichten

van onderzoek naar de nierfunctie en dit zou moeten leiden tot een proefschrift.

Aangezien hij het speuren als onderzoeker erg bevredigend had gevonden,

hoefde hij niet lang na te denken toen er een baan in het verschiet lag binnen de

reumatologie in Leiden. Deze baan had betrekking op de immunologie van

reumatische aandoeningen, iets heel anders dan het beoogde proefschrift. Het

onderzoek voor het proefschrift was helemaal af toen hij naar Leiden ging;

alleen moest Valkenburg het 'boekje' nog schrijven. Aangezien het nieuwe

onderwerp een veel grotere aantrekkingskracht had, werd het promoveren een

zijlijntje en dus flink uitgesteld. Uiteindelijk werd in 1959 het proefschrift

voltooid.

Valkenburg benadrukt dat promoveren in die tijd iets heel anders was. Het

proefschrift werd nog ouderwets uitgetypt met carbondoorslagen en kon

herhaaldelijk opnieuw worden getypt!

'Regelmatig ging ik mijn hoogleraar een middagje voorlezen uit eigen werk'

Deze middagen voorlezen klonken ons erg genoeglijk in de oren. Tijdens

deze middagen viel de hoogleraar namelijk regelmatig in slaap en werd wakker

zodra Valkenburg stopte met lezen. Desondanks riep de hoogleraar meerdere

malen: 'Ik luister hoor, ik luister, ga maar door met lezen'.

In het Academisch Ziekenhuis in Leiden waren er twee uitdagingen: enerzijds

zijn werk in de immunologie van reuma (prof.dr. J. Goslings) en anderzijds het

vervullen van een brugfunctie tussen het (bacteriologisch) laboratorium en de

kliniek infectieziekten (prof.dr. W.R.O. Goslings, de broer van eerstgenoemde).

Aangezien hij in zijn denken altijd een klinicus is gebleven, sprak hem de baan

erg aan. In die tijd bestond er een grote kloof tussen de kliniek en het

laboratorium: communicatie tussen artsen en niet-artsen bestond eenvoudigweg

niet. Gezien de brugfunctie zochten ze iemand die zowel internist als

bacterioloog was. Om die brug te kunnen vervullen heeft Valkenburg

bacteriologie 'erbij gedaan'.

Door toeval is Valkenburg in de epidemiologie terecht gekomen. Binnen de

afdeling Interne Geneeskunde werd men geconfronteerd met het feit dat er wel

huisartsen werden opgeleid, maar dat men eigenlijk onvoldoende wist wat er in

de eerste lijn voor problematiek bestond. In 1959 werd contact gezocht met

huisartsen in Leiden en omstreken. Eén van de problemen waarmee huisartsen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen