Gewoon of tóch bijzonder. EMGO-instituut 1987-1997. - pagina 250

246

Promovendus

Alweer een discussiepunt. De beslissing over wie de eer toekomt zich de

eerste echte EMGO-promovendus te mogen noemen, hangt af van het criterium

dat gehanteerd wordt. De kandidaten die in aanmerking komen zijn Marten de

Haan, Dona Hameleers, Adèle Engelberts en Rob Scholten.

Marten de Haan, toenmalig waarnemend directeur en co-directeur

Huisartsgeneeskunde van het EMGO-Instituut, promoveerde op 16 december

1988 op het proefschrift 'Indicators of chronic respiratory disease in primary care

of children: a survey of Dutch 6-11 year-olds'. Hij was in ieder geval de eerste

die als EMGO-medewerker promoveerde. Zijn onderzoek was echter al gestart

voordat gelden uit het Vernieuwingsfonds beschikbaar kwamen en dus slechts

gedurende een beperkte periode gefinancierd door het EMGO-Instituut.

De tweede kandidaat, Dona Hameleers, promoveerde in 1990 op het

proefschrift 'Immunology of the upper respiratory tract: studies on rat

nasal-associated lymphoid tissue and human nasal mucosa'. Het onderzoek

waarop dit proefschrift betrekking had, behoorde tot de overgeërfde projecten,

gefinancierd vanuit het Vernieuwingsfonds, waarvan de extramurale relevantie

niet direct voor de hand lag. In de beschrijving van de onderzoeksprojecten in

het jaarverslag 1987 wordt over dit project het volgende gezegd: 'Op grond van

de voortgangsrapportage d.d. 9 september 1987 werd door de directie via het

EMGO-bestuur een advies gevraagd aan de Vaste Commissie voor de

Wetenschapsbeoefening. Hierbij werd opgemerkt dat het project niet op het

gebied van de extramurale geneeskunde leek te liggen'. Bij de aanvang van dit

project waren noch de directeur, noch het EMGO-bestuur betrokken geweest.

De verantwoordelijkheid voor dit project, evenals voor twee van de andere

overgeërfde projecten, werd enige tijd later overgedragen aan de Vaste

Commissie voor de Wetenschapsbeoefening, hoewel de formatie op de begroting

van het EMGO-Instituut zou blijven drukken.

Kandidaat nummer drie, Adèle Engelberts, lijkt de echte eerste EMGO-

promovendus. Haar onderzoek over wiegedood (tegenwoordig wiegendood)

behoorde tot de eerste serie projecten die zowel door de toenmalige directeur

Olli Miettinen, als door het EMGO-bestuur werden goedgekeurd, en daarmee

tot de eerste echte EMGO projecten. Zij promoveerde op 18 januari 1991 op

het proefschrift 'Cot death in the Netherlands: an epidemiological study'. In dit

onderzoek, een 'case-referent study' conform de toen gehanteerde terminologie

van Olli Miettinen, werd aangetoond dat er een verband bestaat tussen

buikligging van zuigelingen en de kans op wiegedood. Naar aanleiding van

vooronderzoek (door Engelberts en De Jonge) was, voordat het eigenlijke

onderzoek van start zou gaan, al in oktober 1987 door de Nationale

Kruisvereniging een dringende aanbeveling gedaan om zuigelingen niet meer op

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen