Gewoon of tóch bijzonder. EMGO-instituut 1987-1997. - pagina 76

72

Takenpakket van de Wetenschapscommissie

Als belangrijkste taak werd het adviseren over het al dan niet opnemen van

nieuwe onderzoeksprojecten in het EMGO-Instituut beschouwd. Dergelijke

adviezen werden gebaseerd op een beoordeling van de methodologische

kwaliteit, de relevantie en de passendheid binnen de onderzoekslijnen van het

EMGO-Instituut. Tevens rekende de wetenschapscommissie het tot haar taak de

directie gevraagd en ongevraagd advies te geven over beleidszaken en om de

voortgang van lopende projecten te bewaken. Ook nam de wetenschaps-

commissie de organisatie van wetenschappelijke instituutsactiviteiten op zich

zoals daar zijn: werkbesprekingen, seminars, consultaties en voordrachten door

gerenommeerde (buitenlandse) onderzoekers en, niet te vergeten, de jaarlijkse

EMGO-retraite. Bovendien rekende de wetenschapscommissie de coördinatie

van wetenschappelijke stages en van de aanschaf van nieuwe boeken en

tijdschriftabonnementen eveneens tot haar werkzaamheden.

Voorwaar, een nogal omvangrijk takenpakket! Dat vonden de leden van de

wetenschapscommissie ook. Zij waren echter van meet af aan bijzonder inventief

in het nemen van werkbesparende maatregelen. Onder het mom van 'don't work

late; delegate!' werd de organisatie van werkbesprekingen overgedragen aan Joan

Boeke. Hij deed dit immers allang (later in samenwerking met Patricia van

Oppen) en naar ieders tevredenheid. De coördinatie van wetenschappelijke

stages werd overgelaten aan de stage-coördinator van de vakgroep (toen nog)

Huisarts- en Verpleeghuisgeneeskunde: Gerrit van Staveren. Ook hij deed dit al

jaren, dus waarom zou de wetenschapscommissie moeilijk doen (deze taak is

inmiddels overgenomen door Henk de Vries).

Voor de belangrijkste taak van de wetenschapscommissie (de directie

adviseren over nieuwe onderzoeksvoorstellen) diende echter nog een list

verzonnen te worden. Duidelijk was wel dat dergelijke beoordelingen niet telkens

door één persoon uitgevoerd konden worden. Twee onafhankelijke beoordelaars

was toch wel een minimum-voorwaarde. Dit betekende een potentieel forse

belasting van de leden van de wetenschapscommissie. Bovendien breidde het

instituut zich gestaag uit, hetgeen zich onder andere uitte in een aanzienlijke

toename van het aantal te beoordelen onderzoekvoorstellen. Besloten werd om

ieder voorstel te laten beoordelen door één lid van de wetenschapscommissie

(interne referent) en één andere senior-onderzoeker van het EMGO-Instituut

(externe referent). Deze werkbesparende operatie bleek in goede aarde te vallen:

de externe referenten kweten zich uitstekend en - veel belangrijker - doorgaans

zonder morren van hun taak. Op deze wijze werd een goed werkend en efficiënt

beoordelingssysteem verkregen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen