Gewoon of tóch bijzonder. EMGO-instituut 1987-1997. - pagina 99

95

personen van buiten het EMGO-Instituut werd zeer productief samengewerkt,

zoals bijvoorbeeld de gastvrouwen en -heren in Hoorn en Amsterdam, de

medewerkers van verschillende laboratoria van het VU-Ziekenhuis, diverse

medisch specialisten, medewerkers van TNO en RIVM, en natuurlijk de

Hoornse huisartsen.

Het onderzoek van Joke Mooy richtte zich primair op de prevalentie van

diabetes mellitus en gestoorde glucosetoelerantie en op een aantal belangrijke

determinanten, zoals het voorkomen van diabetes in de familie en leefstijl-

factoren. Voor dit laatste onderdeel werd, op basis van de bij TNO ontwikkelde

lijst, een aangepaste voedingsvragenlijst ontwikkeld. De verwerking van de

resulterende berg voedingsgegevens en het valideringsonderzoek werden ter hand

genomen door Claudia Sie, die als diëtiste aan het EMGO-Instituut verbonden

was. Peter Grootenhuis ging de diepte in: zijn proefschrift (in 1994) behandelde

de epidemiologische aspecten van het 'insulin resistance syndrome', terwijl hij 'en

passant' ook nog een vragenlijst ontwikkelde: de 'Diabetes Symptom Checklist

Type 2'.

Ook Nico de Neeling voegde zich begin 1989 bij de Hoorn Studie. In eerste

instantie zou hij als methodoloog alleen ondersteuning verlenen, maar van Hans

Valkenburg moet hij óók promoveren. Overigens werd de ondersteuning van de

beginnende onderzoekers in 1988 nog verzorgd door drie andere beginnende

onderzoekers (Didi Kriegsman, Nico de Neeling en Rob Scholten die toen nog

geen van allen een eigen project hadden). De 'toevoeging' van Nico aan de

Hoorn Studie als onderzoeker had tot gevolg dat het onderzoek naar de

complicaties van diabetes gesplitst werd: Pieter-Jan ging zich primair bezig

houden met de macrovasculaire aandoeningen en Nico nam de perifere

neuropathie voor zijn rekening. Voor dit deel van de Hoorn Studie moesten de

deelnemers naar Amsterdam komen.

In november 1990 werd in Hoorn de duizendste deelnemer in 'de Huesmolen'

ontvangen in aanwezigheid van burgemeester en pers, en waren al 270

deelnemers in Amsterdam onderzocht op de aanwezigheid van de zogenaamde

'gerelateerde aandoeningen'. Vanwege problemen met de respons werd een

comité van aanbeveling opgericht en een 'multi-media campagne' gestart (een

activiteit van vooral Peter Grootenhuis die in verschillende Hoorn Studie

proefschriften gememoreerd wordt). Eind 1991 werd het screeningsonderzoek in

Hoorn afgesloten, en in 1992 werd de laatste deelnemer in Amsterdam

onderzocht. De productie (op papier in de vorm van artikelen en proefschriften)

kon nu pas goed op gang komen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen