Gewoon of tóch bijzonder. EMGO-instituut 1987-1997. - pagina 200

196

1968 dienst gedaan bij het onderzoek naar reumatoïde artritis in Sluis, Oud-

Vossemeer, Vleuten en Haaksbergen en na 1968 in Brabant, Groningen en

Marken. Uitgerust met een algemene onderzoeksruimte, röntgenapparatuur,

wachtkamers en laboratorium was dit een efficiënte, spannende en dure manier

van onderzoek doen. Tussen de twee caravans werd een tent gespannen zodat

mensen droog van de ene naar de andere caravan konden lopen. In Brabant was

de bereidheid groot om medewerking te verlenen aan het onderzoek.

Amsterdam is volgens Valkenburg de slechtste stad om onderzoek te doen!

'Met twee maanschepen zijn we door Nederland heen getrokken'

Dit onderzoek werd uitgevoerd door het Leiden's Instituut voor Reuma-

onderzoek. Binnen het. instituut was het fantastisch werken: veel vrijheid en er

was voldoende geld. Bovendien waren er ook mogelijkheden voor werkzaam-

heden in de kliniek. Deze combinatie van klinisch werk en onderzoek vond

Valkenburg ideaal. Door problemen hield het instituut waar hij werkzaam was

op te bestaan. Na 13 jaar stond hij op straat. De eerste decaan van Rotterdam

bood Valkenburg in 1969 een plaats aan als hoogleraar Epidemiologie, de eerste

in Nederland. In 1988 gaat Valkenburg uit politieke overwegingen vrijwillig weg

uit Rotterdam.

Het EMGO-Instituut

In 1988 was er in het EMGO-Instituut een problematische situatie ontstaan;

de toenmalige directeur Miettinen had namelijk vrij onverwacht zijn ontslag

genomen. Feenstra (destijds voorzitter van het EMGO-bestuur en decaan van de

faculteit) had het hele land afgebeld op zoek naar een vervanger, maar had

overal bot gevangen. Toen hij bij Valkenburg aanklopte, liep ook deze niet over

van enthousiasme. Het zat absoluut niet in de planning, hij wilde gaan genieten

van de welverdiende rust en had zijn tijd na het hoogleraarschap al volledig

ingevuld. Valkenburg is uiteindelijk gezwicht voor het argument dat er vijf

miljoen van de minister in het instituut zou worden gepompt, en dat dit geld

voor onderzoek in de eerste lijn verloren zou gaan als het instituut niet zou

worden gecontinueerd omdat er geen leiding was. Hoewel hij uitdrukkelijk wilde

dat zijn aanstelling als interim-directeur kort zou duren, duurde het toch nog

meer dan drie jaar voordat een nieuwe directeur werd gevonden. Zocht men wel

actief genoeg? 'Het is wel begrijpelijk', meent Valkenburg, 'in die tijd kon je

geen epidemiologen van de bomen plukken aangezien het zo'n jong vak was'.

Twee ervaringen uit die tijd vond hij schokkend. Allereerst waren er op dat

moment binnen het EMGO-Instituut veel projecten die niets met elkaar te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen