Gewoon of tóch bijzonder. EMGO-instituut 1987-1997. - pagina 192

188

broekzak stoppen, mensen hebben hun eigen leven, hun eigen verantwoordelijk-

heid'. De belangrijkste uitdaging voor De Haan is het orde scheppen in de chaos

die in een praktijk in een achterstandswijk voortdurend dreigt.

Een mogelijk nog grotere uitdaging ervaart hij binnen zijn hoogleraarschap.

Inhoudelijk zijn er voor een hoogleraar met als primaire leeropdracht onderwijs

genoeg onderwerpen waaraan aandacht kan worden geschonken. Bij het geven

van inhoud aan de basisopleiding, bijvoorbeeld, is er de laatste tijd sprake van

een cultuuromslag. Vroeger gaven de verschillende disciplines vanuit hun

vakinhoudelijke kennis aan wat er binnen het onderwijs behandeld zou moeten

worden. Momenteel wordt er vanuit een doelstelling en het raamplan nagegaan

welke disciplines het beste daaraan invulling kunnen geven en als dit meerdere

disciplines betreft, dan stemt men dit met elkaar af. Het streven naar een goede

samenwerking en afstemming is ook een uitdaging in de relatie met onder

andere het praktijkveld en andere beroepsopleidingen.

Wat ervaart De Haan als de grootste uitdaging? De Haan: 'Het is een open

deur, maar de grootste uitdaging als hoogleraar Huisartsgeneeskunde is het

stellen van prioriteiten. De norm voor een hoogleraar is dat je alles moet weten

wat belangrijk is. Als je dan bedenkt dat per uur 300 medische artikelen

verschijnen, dan is het een onmogelijke opgave om de vakliteratuur echt bij het

houden. Het zou niet goed voor mijn enthousiasme voor het vak zijn, als ik

iedere avond zou zitten lezen'. Wel lijkt de stelling uit zijn proefschrift

'Nederlanders, die menen meer dan 38 uur per week te moeten werken,

overschatten zichzelf of miskennen de maatschappelijke werkelijkheid' niet meer

houdbaar voor zijn huidige werkzaamheden. Toch neemt De Haan wel tijd voor

andere activiteiten zoals wandelen, lezen van een goed boek, muziek, reizen en

corresponderen met mensen die hij tijdens de verre reizen heeft ontmoet.

De minister gooide een gouden appel naar de VU

De godin van de tweedracht gooide eens een gouden appel in de vergadering

van de goden. 'Hier', riep de godin, 'deze appel is voor de schoonste der

godinnen'. Dit leidde tot een gekrakeel van jewelste, iedereen wilde de schoonste

zijn Zo gebeurde het ook met het cadeau van de minister dat naar de VU

werd 'geworpen': geld voor extramurale geneeskunde. Iedereen vond dat men

voor dit geld in aanmerking kwam en beweerde extramuraal te zijn. Vooral het

woord 'extramuraal' werd gebruikt als wapen in de strijd tussen verschillende

partijen. Prof.dr. O.S. Miettinen heeft zich als eerste directeur van het EMGO-

Instituut destijds zeer verwonderd over het woord extramuraal. Extramuraal

betekent buiten de muren en daar gebeurt niet veel.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen