Gewoon of tóch bijzonder. EMGO-instituut 1987-1997. - pagina 176

172

De huisartsgeneeskunde-lobby

In het begin van de jaren tachtig heeft men vanuit de huisartsgeneeskunde

geprobeerd om invloed uit te oefenen op de besluiten van het departement.

Elzinga: 'Ik zie nog de hooglerarenlunch op de VU voor mij waar collega

Kramer van Onderwijs en Wetenschappen was uitgenodigd. Hij meldde:

'Huisartsgeneeskunde is ook wetenschap, dit is nieuw in deze wereld maar de

tijd zal leren of we dit goed gedacht hebben". Hoe kwam deze gedachte tot

stand? De huisartsgeneeskunde poogde, en misschien niet ten onrechte, de

politiek te overtuigen met argumenten als: jullie hebben een probleem met de

beheersing van de kosten van de gezondheidszorg en de oplossing is een

versterking van de eerste lijn, en dus van de huisartsgeneeskunde, maar je moet

ons dan wel een stevig verankerde academische status geven. Met een dergelijke

argumentatie heeft huisartsgeneeskunde destijds een voet aan de grond

gekregen. Het beleidsbesluit van Deetman om de extramurale geneeskunde aan

de VU te versterken was daarvan een gevolg.

Frustraties

De frustratie binnen de medische faculteit was groot. Er bestond sterk het

gevoel dat er een sigaar uit eigen doos werd aangeboden: een deel van het

budget van de universiteit werd weggehaald en dit kon de VU deels terugkrijgen

als men zich schikte in het overheidsbeleid. Bovendien was de medische faculteit

niet erg gelukkig met het accent op extramurale geneeskunde, aangezien de

faculteit op dit punt geen enkele traditie kende.

De bemoeienis van de overheid met de inhoud van het onderzoek leidde tot

heftige discussies binnen de faculteit. De academische vrijheid en autonomie zijn

een groot goed en de vraag werd opgeroepen: hoe ver moet een departement

gaan in het aansturen van de universiteit; moet het departement niet slechts de

juiste kaders aangeven en vervolgens de invulling los te laten? De overheid kan

weliswaar maatschappelijk relevante thema's aangeven, maar de universiteit wil

de academische signatuur hoog houden. Drs. H.J. Brinkman, de toenmalige

voorzitter van het Collega van Bestuur, heeft er destijds op aangedrongen dat de

medische faculteit op loyale wijze invulling zou geven aan de ombuiging naar de

extramurale geneeskunde, maar wel met behoud van het universitaire karakter.

Elzinga was met anderen van mening dat het op dat moment niet gewenst

was om het voortouw te geven aan de vakgroep Huisartsgeneeskunde, aangezien

er daar onvoldoende onderzoekskwaliteiten aanwezig waren. Het idee

domineerde dat als men het geld aan vakgroep Huisartsgeneeskunde zou geven,

dit niet voldoende zou bijdragen tot de academische status van de faculteit.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen