GeheugenvandeVU cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van GeheugenvandeVU te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van GeheugenvandeVU.

Bekijk het origineel

Wandelen met God.

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Wandelen met God.

8 minuten leestijd

Henoch dan wandelde met God. Gen. 5; 24^

Ja, dat is wel onze groote schuld tegenover de Schrift geweest, dat we ö'tn het woord, dat zij; van Henoch ons bewaard heeft, een streep hebben getrokken van een kleur, die toch vóór alles zacht moest zijn; dat we het niet anders meenden te kunnen voordragen, dan met zachte stem en getemperd geluid en ingehonden gebaar. We hebben elkander verteld, dat het allen reuzen waren op de aard© en dat het alles reusachtig was in dien ijzeren tijd van den zevenden van Adam; doch temidden van al dat reus-achtige vonden wij dan dit teeder-liefelijke, dit zachte woord van Henoch, die met God wandelde. De kluizenaar in gebed verzonken, doet de deux niet open voor de titanenworsteling daarbniten en de vechtende giganten vinden zijn hut te onaanzienlijk om ze open te breken?

O, dachten' we, dat is een uitspraak die wel past voor een ftuweelen wandtekst, doch die we niet op vliegende vaandels borduren zouden om. ze den strijd in te dragen en het gejoel. Henoch, en die wandelend met God, we meenden hem wèl in do binnenkamer, wèl in het bidvertrek, doch niet in het harde leven, niet in het publiek getuigen, niet in den storm en het onweer te kunnen zien en volgen.

Henoch wandelde met God. Ja, we hebben daarbij gedacht aan mystieke vervoering; aan teeder, heilig leven, ver van die booze, slechte wei'eld; aan de stilte, en de contemplatie. We hebben ons den man gekleed gezien in het gewaad van een heilige, die in fetrakke onthouding dóór de weiëTa' ging, als een stille en stillende beklemming, als hij, dan nog er gezien werd.

Henoch wandelde niet God. En dus hebben wij geloofd, dat in zijn dagen - wel de .stormen konden loeien, en de winden waaien, maar dat toch Henoch kon vinden die pai-adijs-stemming, waarbij, zonder rumoer, God zich vinden laat in zachte avondfcoelt© gelijk in het oude paradijs, en in ruchtloozen avondwind. Henoch — hij bad op eenen berg alleen en Henoch vond er meer dan één, waar hij wel hoog kon klimmen, om God alleen te vinden. Hèm wil geen wereld achterna, al waar hij ga ol sta of ooit zijn oogen sla.'En rijk.als hij en is er geen, die nood heeft en wel vragen kan, die pijn heeft, doch ook klagen kan, hoe zeer het doet. God leert hem zelf, hoe dat hij bidden moet....

Hebben wij zóó niet Henoch gedacht?

Maar —

Wandelen met God Of, het is meer. o, dat is tóch heel wat anders.

Het is dat óók wel; , maar het gaat daarin niet op.

Wandelen met God — dat is: wandelen met een verterend vuur; wandelen met verslindenden ijver; wandelen in de geweldigheden, die er zijn van rondom, en zich niet grijpen laten.

Wandelen met God — dat is: wandelen met de Alzijdigheid, die elke zijde van haar verschijningsvènn volle aandacht waardig keurt; dat is: duizend vyegen zien, die alle moeten afgewandeld worden tot in hot eindelooze toe; dat is: deugden in God zien, die elkaaj' schijnen op te heffen en toch elkander eeuwig ondersteunen; dat is: werken Gods aanschouwen, die in tegenstrijdigheid elkander schijnen te verteren en toch in en met elkander de historie vól maken van eeuwigheid. Het is> leven uit contrasten, branden van de tegenstrijdigheid der gedachten; het is oogen hebben van achteren en van voren (Op. 4^) en weten, dat geene ooit men dicht mag doen; het is vleugelen hebben om de oogen te bedekken, die toch moeten zien; vleugelen opi de voeten te bedekken, die toch rap moeten zijn tot dienst; vleugelen om te vliegen en toch te zeggen'in de attentie van het attentatieve leven: merk op, mijn ziel, wat antwoord God u geeft (Jes. 6).

Wandelen met God — dat is: even veel aandacht wijden aan, Zijn oordeel als aan Zijn liefde; even krachtig den hemel als de hel zien; » evenzeer trekken als atstootèn; evenveel geduld hebben in lankmoedigheid als haastig zijn tot het verwerpende woord; even afhankelijk zijn als vrijwillig; even sterk met de zwakken willen ontvangen als met de sterken willen geven; niet minder aanroepen Gods naam, als dien naam uitroepen; de diepte niet alleen, doch de breedte ook afzoeken en alle hoogt© daarto^; het is: in natuur de genade zien en in de genacle de natuur; het is stilte èn rumoer; het is contemplatie èn praktijk; het is do^gma èn m'ystiek; het is storm èn windsuizeling beide aanliooren en in afgronden, die loeien, niet minder God 'vinden dan in het suizen van een zachte stilte. Als Elia het wandelen, met God vergeet, dan komt God hem tegen niet in storm, onweer en beving, maar wel in zachte stilte. Want die eenzijdigheid is uu noodig, voorzoover hij iets in Gods werk heeft voorbijgezien.

Doch als Henoch met God waarlijk wandelt, dan komt God hem tegen èn in den storm, èn in het vuur, èn in de beving, èn in de zachte stilte. Dan is er de alzijdigheid, die hem radeloos maakt in een onophoudelijk wijsheidslichten, en die hem verheugt met beving.

• En daarom is Henoch niet voor den man der m'ystiek, noch voor den christen der praldijk, noch voor den mensch van het intellect heengegaan. Hij is voor die allen. Want de teedere vroomheid van de lijn van Seth bloeit niet alleen in hem; hij komt ook tot zijn wereld en staat profeteerend onder haar (Judas 14), en ziet ook de ontwikkeling der dingen komen tot het oordeel toe.

En daarom is Henoch niet de man, die de genade offert aan de natuur, want hij neemt als de zevende van Adam in d© heilige lijn positie tegenover dien zevende van Adam in de lijn der zonde: amech. Doch evenmin offert hij de natuur aan de genade: eeft hij; zijn zoon niet gehad en juist in dien zoon en met dien zoon zijn God te beter gevonden? (Gen. 5:24.)

En daarom is Henoch niet de man die het verbond verwaarloost, want als rondom de zonen der vromen afvallen, dan maald zijn kind hem werkzaam tot God, en na diens geboorte wandelt hij met God; doch evenmin maakt hij van het verbond een reden om de persoonlijke verantwoordelijkheid weg te redeneeren; hij profeteert immers tol hen, die wel in de gemeente, doch niet van haar zijn, dat het oordeel komt? (Judas 14:12, Gen. 6.)

En daarom is Henoch de man van het objectievs Woord, die profeteert, doch ook van het subjectieve getuigenis (Hebr. 11:5); de mensch, die spreekt, • maar ook hoort; die de toekomst reeds ziet in het heden als hij van Gods toekomstig. verschijnen zegt: od is gekomen (Judas 14), doch die ook het, heden heendraagt naar Gods toekomst en zoo tot bekeering roept.

Zóó heeft God voor Henoch niet een paradijshotje geplant te midden van een stormbewogen wereld om daar eenzaam met God gemeenzaam te vergeten de plaats waar hij leefde en den dag van zijn jaar. Slechts haastige Petrussen en betraande Maria's willen zeggen: Rabbi, Piabbouni, laat ons hier tabernakelen maken, en de anderen vergeten, want het is ons zoo («og(j Henoch staat midden in zijn tijd; hij draagt de antithese in zich, die in hem zich toespitst tegenover dien anderen zevende van Adam; hij heeft niet met God gewandeld door Hem te hooren aan de avondkoelte, doch toen de stormen loeiden, toen het oordeel dreigde, toen de hemel reeds wraak riep, toen heeft hij met God gewandeld, dat in den tijd beleefd en de eeuwigheid ook Want wandelen met God, dat is wandelen met Een die nooit stilstaat of op Zijn schreden keert.

Zoo is Henoch ons de man die vóór den vloed ons predikt, dat de eenzijdigheid zich het oordeel eet en drinkt, doch dat de Alzijdige God ons in het gaande leven opvoedt tot Zijn getuigen. Hij zegt ons, dat met' God wandelen niet is - voor de oogenblikken van ons' lievelingslied, waarin we onze eenzijdigheid vieren, doch , voor de uren van schokkende ont-dekking, van dieper indringen, van hooger opbeuren, van breeder uitdra> ien. Met God wandelen — dat is de vreugdevolle smart'/ van het brandende hart; en wie in die wandeling tot stilstand even komt, — want hij, is mensch —, die zal zeggen:

Van uw zoeten honger weet ik Jaren lang mijn maal bereid....

Maar vóór hij zou willen vastleggen dat andere:

Van uw gouden wanhoop leed ik De eindelooze heerlijkheid,

zal hij opstaan en tot zijn Vader gaan en wederom met . Hem wandelen en hopen en weten en berusten en jachten, en niet weten wat hij meer was: zoon ot huurling; die mocht of die moest.

Maar getrokken zal hij wandelen. En verteerd zal hij opteren. Zelf aan de wanhoop 'toe, zal hij. sterk en sterkend zijn in geloof. Hij zal de groote ergernis zijn en de levende dwaasheid.' En hij zal wandelen met een verterend vuur en in groote smarten zijn om de groote Vreugde.

K. SCHU.DER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 20 april 1923

De Reformatie | 8 Pagina's

Wandelen met God.

Bekijk de hele uitgave van vrijdag 20 april 1923

De Reformatie | 8 Pagina's