I. Naar aanleiding van het onderwijs-debat in de Kamer. - pagina 77

21

-

Verbeeld u, de Openbare school lijdt aan atrophie der hersenen. Ze helpt het denken onzer natie achteruit. In ernst, wat men ooit zou vermoed hebben, dat nooit. Dat het godsdienstig en zedelijk leven binnen haar muren schraal bedeeld, deels zelfs benadeeld was, viel te gissen. Dat over onze vaderlandsche historie meer een banale kennis in den vorm van cijfers, namen en gemeenplaatsen, dan degelijke inzichten zouden verbreid worden, was wel eens gezegd. Maar bet denken achteruitgegaan Het denken de vrije uiting van een welgevormd oordeel Maar immers, daar was heel ons schoolwezen op aangelegd. Daarop kwam het in de schoolwet eigenlijk aan. Dat was, zoo niet het één-en-al, dan toch het hoofddoel, welks bereiking men ons waar!

!

;

borgde. Zelfstandige, zelfbewuste, zelfdenkende burgers, met een eigen oordeel en onafhankelijk inzicht te vormen, was immers het heil van het land, en juist uit dien hoofde stelde men een staatsrechtelijke premie op het» denkend deel der natie" in onze kieswet en weigerde in het belang van den Staat, zelfs aan de gemoedsbezwaren gehoor. Wie zou dan niet denken, dat op dit punt het openbaar onderwijs ten minste puik puik in zijn resultaten zou zijn ? Wie ter wereld had het zich anders kunnen voorstellen, dan dat de producten van het openbaar onderwijs met opzicht tot dit punt overal en zonder exceptie gaaf, geurig en van uitnemende qualiteit zouden zijn ?

En

nu deze verklaring

lees

„Wat de

mag men

opstellen betreft

examen onderwerpen,

:

van jouge menschen die zich aan een eind-

het stellen in de moedertaal, verwachten,

bij

dat

zij

blijken

geven van eigen gedaehtenleven en vau eigen opvatting.

>Dat hebben de meeste geëxamineerden niet gedaan." Ook deze :

„De onguQstige schrijven

afloop

van het

examen

in de geschiedenis schijnt vooral toe

aan het weinig nadenken van de geëxamineerden

te

de behandeling der

bij

gebeurtenissen van vroeger tijd."

Of deze

:

„Den meesten candidaten

ontbrak

aan zelfbewuste, th^retische kennis van

het

de taal en haar spraakkunst."

Voeg

er deze

bij

:

„De kennis der spraakkunst.. ledig, bij

der zelfstandige naamwoorden

„In

de groote kunst

te dragen,

«De

.

was

verre de meeste examinandi zeer onvol-

bij

sommigen kinderachtig gebrekkig. waren

om hunne

bij

bijna allen een

onwetendheid

van

te buiten

ware terra incognita.

gedachten ordelijk, klaar,

hadden maar zeer weinigen het

ging alle grenzen

Zinscheiding, spelregels, de geslachten

sommigen

in

tot

een betamelijke

bondig

en

vlpt voor

hoogte gebracht.

de letterkunde van hun eigen vaderland

en was inderdaad allerschandelijkat."

•

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen