„Hij leide zijne voeten samen op het bed.”

Zoo leide hij zijne voeten samen op het bed, en hij gaf den geest, en hij werd verzameld tot zijne volken. Genesis 49 : 3515 en i^. g h k h

Ook in uw sterven; en in uw krankheid, die aan het sterven voorafgaat; moogt ge uw menschelijke waardigheid niet wegwerpen.

Mensch schiep de Heere u; en een mensch moet anders lijden dan een beest, en anders sterven dan een dier sterft. Want wel betuigt de prediker, dat het sterven zelf aan u met uw hond gemeen is, maar reeds in Jacob, den patriarch, toont de Schrift u, wat zelfs indien stervensjammer het geloof van Gods kind vermag.

Jacob was oud en krank, en voelde dat zijn einde nabij was. Hij lag voor de poorte des doods. En omdat hij zag, dat die poorte reeds openging, riep hij zijn zonen bij zijn sterfbed.

Maar toen ze nu kwamen, bleef hij niet machteloos en amechtig, plat als een blok, op zijn sponde nederliggen. Neen, er staat: »Toen versterkte zich Israël, en zat op zijn bed over eind " Wat zeggen wil, dat hij zijn beenen van het bed liet afglijden en op den kant van het bed overeind zat.

En toch stierf Jacob niet vroeg.

Hij was een oud man van honderd zeven en veertig jaar.

Blijkbaar neigde hij er dan ook toe, om liever te blijven liggen. Hij was uitgeput en aan het einde van zijn kracht. Het overeind zitten kostte hem geweldige inspanning. Want er staat, dat hij er zich voor sterken moest, d. i. zich aangrijpen en zijn uiterste best doen.

Maar hij deed het.

Hij moest niet als een prooi door den dood worden weggesleurd, maar als een held des geloofs sterven.

En toen nu> ^de tamelijk lange toespraak aan zijn zoons uit had, trok hij zelf, zoo lezen we, zijn voeten weer op het bed, lei ze op het bed te zaraen, en zoo gaf hij den geest.

Nu komt zulk heldenbetoon ook buiten het geloof en tegen het geloof in 's menschen sterven voor.

Een heidensch keizer van Roïne ging, toen zijn einde naderde en de dood reeds tegen zijn leden opkroop, tegen den muur staan, en weigerde zich te bed te begeven, want een keizer, zoo sprak hij, moest staande sterven. Dit was buiten geloof dus. Uit trots.

Maar ook tegen het geloof gaat soms zulk heldhaftig sterven in.

Althans schrijver dezes heeft het beleefd, hoe een woestaard tot op eenige minuten voor zijn dood in zijn bed overeind stond, om te tieren en te vloeken tegen den hoogen God en zijn laatste levenskracht uit te putten in razernij tegen den Almachtige.

En dit verbaze u niet.

Satan werkt met geen andere krachten dan waar God mee werkt, maar keert ze in haar tegendeel om. Haat is in zijn soort even sterk als liefde.

Het verschil is alleen maar, dat wie zich vóór zijn sterven sterkt in zijn geloof, zelf zwak is, en in zijn zwakheid de kracht van Christus laat volbrengen.

Daarom worstelt een geloofsheld niet tegen den dood in. Hij verzet zich niet. Als de dood komt is die dood hem een gezant van Christuswege. En is zijn ure daar, dan wandelt hij door de vallei der schaduwe doods, en de stok en staf des Heeren vertroosten hem.

Die Romeinsche keizer liet zich staande sloopen. Die woestaard vocht tegen den dood tot hij er bij neerviel. Maar een kind van God volgt vrijwillig, wetende dat ook die Dood een creatuur is, dat zich zonder Gods wil niet roeren noch bewegen kan.

Toch zij men ook hier niet wreed in zijn oordeel.

Soms zijn er kranken, die sterven gaan, en die zich niet aldus sterken kunnen. Zoo is het bij ziekten die verdooven en bedwelmen, of dcor bange koorts het bloed naar het hoofd jagen en dit hoofd ijlen doen. En zoo is het ook in schrikkelijk uitputtende ziekten, waarbij mcii alle macht over het lichaam verliest, en ten leste half onbewust indommelt, en weg is, eer één der omstanders het merken kan. Ook de plotselinge dood door beroerte of hartverlamming sluit elke mogelijkheid van een helder, veerkrachtig, kloek en bezield sterven uit.

Ware Jacob aan zulk een ziekte heengegaan, dan zou ook hij niet zoo manlijk gestorven zijn. Men onderscheide dus wel. Er is sterven en sterven. En nooit moogt ge aan allen gelijken maatstaf aanleggen.

Maar dit vermindert in niets den eisch, dat wie kloek en in de kracht des geloofs sterven kan, het ook doen moet.

Doen moet voor zichzelf, voor de zijnen en voor zijn God!

Ook in het sterven zult ge niet-bloot passief, maar in heiligen zin actief zijn.

'Ge hebt ook in uw sterven een taak, een roeping, een heiligen plicht te vervullen. Uw laatste stuk arbeids op aarde. Maar een taak, die voor uw rekening ligt; waar ge u levenslang op hebt kunnen voorbereiden; en waarvan ge rekenschap zult geven.aan den Oordeelaar van uw hart en uw gedachten.

Die taak nu raakt ook de uwen.

Uw dood moet voor hen een vrucht achterlaten. Straks kan uw liefde hun geen nut meer doen, maar in uw sterven nog wel. Immers de indruk van een kloek en geloovig sterfbed laat altoos een heerlijke prediking achter. Een indruk die niet licht wordt uitgewischt.

En zoo ook hebt ge om Gods wil in eere te sterven.

Want Gods eere, tegenover Satan en zijn trawanten, hangt er aan; hangt er aan dat ook in het sterven van zijn kind de macht des geloofs uitkome.

En of ge hieraan nu iets doen kunt ?

Ja, gewisselijk kunt ge dat.

Leer het maar van Jacob. Eerst sterhtc hij zich, liet zelf zijn voeten van het rustbed glijden, zat toen overeind, leunende op zijn staf, en sprak bezield tot zijn kinderen. En toen die taak voleind was, riep hij niet om hulp, en lel men hem niet op zijn bed, maar zelf trok hij zijn voeten op, en lei ze te zamen op zijn sponde, waarvan hij uit zou worden gedragen naar Kanaan.

En hoe Jacob dat nu kon ? Hij, de sterende man! l a g

Blijkbaar doordien hij zijn geloof niet als in de scheede aan den wand hing, maar het tot den einde toe gebruikte als een wapen, om heldenmoed te betoonen.

Toch kon Jacob dat niet zoo opeens.

Als Jacob zich de lange jaren vóór zijn dood gewend had, om zich bij ongeval en krankheid laf en zielloos aan te stellen, zou dit kwaad zich ook in zijn sterven gewroken hebben.

Geloofskracht is niet een inbeelding, maar een zielsbcweging die zich door wilskracht en veerkracht uit; en alleen als vrucht van gestadige geloofsoefening, een oefening die den wil staalde, werd zulk] een vorstelijk sterfbed aan den ouden patriarch gegund.

Het sterven hangt saam met uw leven.

En als ge nu in uw leven u gewend hebt, om voor het lichaam uit den weg te gaan ; het lichaam over u te laten heerschen; en laf voor elke aandoening in het lichaam te zwichten; hoe ter wereld wilt ge dan in uw sterven moedig stand houden, als ten slotte heel dat lichaam er aan moet ?

Daarom staat het sterfbed met het krankbed in onmiddellijk verband.

De één is onder zijn krankheid, en de ander staat er boven. Dit komt daar vandaan, dat de één met geest-en geloofskracht tegen de verdooving en uitputting van de krankte ingaat, terwijl de ander zich slap en laf houdt, en zich aanstonds geheel door den invloed van zijn__ziekte laat overheerschen.

, Dat verschil merkt ge, reeds aan uw kinderen als ze pijn lijden. Dan bezwijkt de één en krimpt er voor terug en zet 't op een huilen, terwijl het andere kind zich goed houdt en moed toont.

Nu kan dit bij het kind evenals bij den man, overmoed en daaruit voortspruitendcongevoeligheid zijn. Ook zijn de zenuwen van den één veel taaier dan van den ander. En dan voorzeker moet dit op betere paden geleid; want diezelfde Jacob die zóó stierf, was het tegendeel van ongevoelig, en huilde als een kind toen hij van Jozefs dood hoorde, en weende toen hij Jozef terugzag.

Maar het omgekeerde eischt in uw kind evenzeer leiding. Kleinzeerigheid is zonde, en moet bestreden. Zij is den mensch onwaardig. En zoo dikwijls, pijn of benauwheid of lijden van krankheid ons overkomt, moet de mensch in den mensch uitkomen ; mag hij zich zelf niet wegwerpen; en is die mensch een kind van God, dan moet hij, ook al slaat Satan hem met vuisten, alle ding vermogen door Christus die hem kracht geeft.

Zoo wreekt zich nog op het sterfbed elke fout in uw opvoeding. Immers aan de ontwikkeling van moed bij het lijden, hangt de eere van uw geloof

Maar ook het voorbeeld van de omgeving werkt er zoo machtig op in.

Juist doordien men zoo weinig patriarchale sterfbedden meer bijwoont, gaat elk begrip te loor van de roeping, die ons nog in ons sterven wacht.

Ge ziet de liedeitf-om u heen zoo altoos bezig met den dienst van het lichaam, om het te voeden, om het te kleeden, om het te sieren, om het op te tuigen als het averij beliep; en van de zorge voor de voeding, kleeding en versiering van den geest, ivan de ziel in, u merkt ge zoo weinig.

Dit nu verzwakt. Het bluscht de fierheid des geloofs, het dempt het geloof in de kracht des geloofs. En zoo wordt de indruk van het stoffelijke zoo reusachtig groot, en de indruk van het geestelijke zoo dwergachtig klein.

Dan durft men het met zijn geloof tegen die reusachtige macht niet meer opnemen.

En zoo bezwijken er dan al meerderen, tot het God belieft weer enkele helden ook in het sterven te verwekken.

En waar deze voorgingen, volgen anderen. En zoo komt het Christelijk sterfbed weer terug.

KUYPER.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen