„Ontstoken van de hel”.

De tong is ook een vuur; eene wereld der ongerechtigheid. Alzoo is de tong onder onze leden gesteld, welke het geheele lichaam besmet, en ontsteekt het rad onzer geboorte, en wordt ontstoken van de hel. Jacobus 3 : 6.

Niet enkel in onze ziel, ook in ons lichaam teekenen zich trekken af van het Beeld Gods, waarnaar onze God ons schiep.

Vooral in de tong komt dit uit.

In Gods Drieëenig Wezen is het eeuwige Woord, dat bij God en God was, en in óns is de gave van het menschelijk woord, uit ons komend door het orgaan van onze tong, om straks over te glijden in de pen. En in dat woord en die tong, in die taal en pen is ons een macht verleend, die in het leven der volkeren soms schier naar almacht schijnt te zwemen.

De tong is naar Gods bestel in ons als creatuur, het zinrijkst orgaan om onzen God te loven in taal en zang, maar ook, na 't insluipen van het zondegif, is diezelfde tong het gevaarlijkst lid in ons lichaam, omdat 't een vuur in ons kan doen opgloeien, dat ontstoken wordt uit de hel.

De tong kan zegenen, maar ook liegt en lastert ze. De tong kan bezielen en troosten, maar ook vleit en vloekt ze. De tong kan bidden en boete doen, maar ook verguizen en verdoemen. Altoos naar twee kanten toon gevend. Een fontein, waaruit het zoet en bitter welt. Maar helaas, na den val sterker naar wat boos is, dan naar wat heilig is, overhellend. En doet ze dit, dan is de tong, zegt de apostel, »een onbedwingelijk kwaad, vol van doodelijk venijn", zoo giftig, dat geen mensch die boozetong temmen kan. Dan is ze als seen slang" (Ps. 140 : 4), die doodt, zoodat sleven en dood in haar geweld is gesteld" (Spr. 18 : 21), of wilt ge, dan is ze, zooals Jeremia 't uitdrukt, seen moordpijl" (9 : 8), of zooals Jesaja 't afbeeldt, »een verterend vuur" (30 : 27). De tong kan zijn »een medicijn" die uw wonde heelt (Spr. 12 : 18), en verkwikken als een ï vrucht van den Boom des Levens" (Spr. 15:4). In den geheiligde gaat niets boven zijn woord van lof en aanbidding, van Uefde en vertroosting, maar van haar giftigen kant is de tong »een geesel, die slaat" (Job S : 21), een »wereld van ongerechtigheid" (Job 3 : 6), en ten leste wordt ze een demon dien geen mensch temmen kan, In de tong spreekt lichamelijk de fijnste trek van het Beeld Gods in ons, grooter macht dan van tong en pen bestaat er onder menschen niet, maar juist daarom is door haar wanklank toen ze misklonk, ook het afschuwelijkste kwaad in de wereld uitgegaan. Vandaar dat 't altoos weer ae tong is, waarop de Heilige Geest in de Schrift terug kontt.

En zoo is het.

Onze tong /4«? 2 ontstoken worden uit de hel, uw tong, uw toon en taal kan helsch worden. En in verband hiermee teekent de Openbaring ons zelfs het schrikbeeld van den mensch, die zijn tong misbruikt heeft, en die straks eeuwiglijk zijn tong kauwen zal van pijn. (16 : 10.)

In de tong altoos het tweeslachtige. Ze looft en lieft, maar ook ze liegt en lastert, ze vleit en ze vloekt.

En geldt dit nu particulier en persoonlijk in het private leven, gelijke aanklacht gaat evenzoo door tegen de tong van heel een volk. Anders zinnen we daar niet op, maar thans voelt een ieder het. Wat men thans noemt de Pers, is de gemultipliceerde tong. De tong van heel een ' groep lieden, de tong van heel een stad, de tong van heel een bewind, de tong van één volk of van vele volken saam. En ook in die tong der volken geheel 't zelfde tweezijdige verschijnsel. De ééne maal brengt de tong der volken wonderen tot stand, die u tot dank stemmen, maar in den regel is ook de volkstong »besmet«, gelijk de apostel het noemt. En dan looft ze onzen God niet. Dan lieft ze den naaste niet. Maar dan is ook wat uit de volken opkomt, gif dat opwelt, gif dat aansteekt, een gif dat ten slotte heel ons samenleven ontstelt en ontzet.

Ook thans voelen we dit weer zoo diep.

Jaar in, jaar uit was 't een geroep van allen kant: Vrede en geen gevaar. Van vrede zongen de vorsten in hun tafeldronken, de raadslieden der Kroon in hun toongevend woord, de volksleiders in hun lied van heil dat ze hun volk voorzongen. Ten slotte wist men van niet anders dan van vrede, droomde men van vrede en profeteerde men ten leste van een vrede die immers eeuwig duren zou.

Half nu meende men dit, maar voor de andere helft niet. Want in die andere helft zpn 't spiedend egoisme, dat er vooruit op loerde hoe men 't volk, waarop de begeerte uitging, knakken en knevelen zou.

Taal der valschheid gaf de tong der volken uit. En thans, nu de krijg losbarstte, ontvangt ge van allen kant den indruk, dat men onder al 't vredegeroep toch eigenlijk eeniglijk pp dien krijg bedacht was en op krijg gerekend heeft. Eerst nu men elkander kan aanvliegen, toont men zich over en weer in zijn volle kracht.

En nu is 't een liegen om 't hardst en een lasteren om 't snoodst. Zelf wil men voor halfheilig doorgaan en het volk dat ten vijand werd, door smet en smaad schier onkenbaar te maken, is nu beiderzijds de toeleg.

Zelfs als men op het slagveld zich aan elkanders hartebloed dronken heeft gedronken, , moet in de Pers 't alles over en weer — en de Pers dat is de volkstong — onw^aar en valsch voorgesteld. Aan eigen kant 't al heroiek en heilig. Bij den wederpartijder laag en ergerlijk. Pralen, pronken en prijken met eigen gedoe, leugen en laster tegen wat het 'volk deed dat ons.aangreep.

Er is onderscheid. De maat verschilt. Maar vrijuit gaat thans de tong bij geen enkel volk; en nog steeds hitst de heete tong. van wie links staat, tegen wie rechts zijn stand koos, het volksgeraoed op.

Deze ontzettende uitgolving van menschelijke bitterheid dook nu niet plotseling op. Druppel bij druppel is het gif van die golving onder alle volk van de tong geleekt, en heeft in het hart de volken vergiftigd. Juist zooals 't onder buren vaak toegaat. Bij 't-ontmoeten een lachende trek om den mond, maar nauwelijks is men weer binnen, of de buurman gaat weer over den hekel van alle leden in 't gezin.

De politiek, de diplomatiek, het militarisme het heeft ook al te gader een tong, en ook deze drie tongen doen zich in vredesdagen o, zoo innemend, zoo beminnelijk voor, maar de vonk uit de hel die straks het onheilig vuur ontsteekt, is er van meet af, zoo ge maar het privaat gesprek en de particuhere uiting van het hart beluisteren kunt. En denk nu niet, dat dit alles naast en buiten 't leven staat. Wat nu knettert op 't slagveld, is in kiem en kern geheel t zelfde kwaad, dat in tijd van vollen vrede woelt in ieders hart, geen onzer, ook niet onder de kinderen Gods, uitgezonderd.

Er is, we zeggen 't met stillen dank, er is onderscheid. Een kind van God, als zijn tong boos gevonkt heeft, kent berouw, belijdt schu ld en doet boete, terwijl hét kind der wereld er te meer in geniet en er te vinniger in groeit, hoe scherper zijn tong sloeg en geraakt heeft.

Maar het vleien en vloeken, het liegen en lasteren, naast het lieven en loven, is een geweld, een macht van onze tong, dat heel onze wereld rusteloos vergiftigt.

Ook wat nu in dezen gruwelijken oorlog uitbrak, is niets dan de laaie opvlamming van het vuur, dat een ieder ook van ons volk, zonder er om te denken, met zijn tong hielp ontsteken.

En daarom dat ge de vredéstoorders onder de volken gispt en aanklaagt, het kan niet anders, maar keer van deii chaos in Europa nu toch voor alle dingen ook tot uw eigen huis en hart in.

Wat gaat er van de tong in uw eigen huis, wat in uw eigen hart uit?

Enkel zegen ?

Of ook gif?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen