Beschouwingen over het Huwelijk, inzonderheid met betrekking tot de persoonlijke verhouding der echtgenooten onderling - pagina 69

67 sui van haren man en als zuster harer kinderen werd geteld ^). Doch ook in het persoonlijk recht was het onderscheid tusschen de vrouw en de fiUafamüias niet groot. De man kon volgens sommigen haar in mancipium geven ^), en had, naar het schijnt, evenals ten opzichte zijner kinderen, ook te haren aanzien het ius vüae ac necis ^). Het ontvoeren van de vrouw stelde furtum daai- *). Bij natuurlijken zoowel als bij burgerlijken dood van den man, in wiens manus zij wa.^!, kwam zij, tenzij een andere voogd door hem over haar was aangesteld'), in de tutela der naaste agnaten, en zoo vaak onder die harer eigene zonen. Geen wonder waarlijk, na het vorenstaande, dat de vrouw in manu gezegd wordt te zijn filiae loco % Gansch in overeenstemming hiermede was het zeker, dat de vrouw nooit de bevoegdheid had, van haren man te scheiden, schoon hem, met uitzondering van de flamines Diales ''), wel het recht toekwam, om, zij het al, gelijk vaak gemeend wordt, slechts in bepaalde gevallen ^), den huwelijksband los te maken ^). ') Gaius III. 3. Mosaicarum et Romanarum legum Collatio. XVI. 2. 3. 2) Cf. von Savigny, t. a. p., I., p. 360. Ihering durft het niet beilissen. Wachter spreekt, t. a. p., p. 13, ook van een uitleenen en een voor immer afstaan van de vrouw. Hasse, Das Güterrecht der Ehegatten nach Römischem Recht, p. 489, oppert echter twijfel, of deze dingen ooit als gewoonte zijn voorgekomen. ') Vroeger was omtrent dit punt meer strijd dan heden ten dage. Wachter meent evenwel, dat, uitgenomen het geval, wanneer de man zijne vrouw op heeter daad van overspel betrapte, hij haar niet mocht dooden dan in overleg met een familieraad. Cf. t. a. p., p. 6"2 noot *. Ihering betwist, dat dit overleg rechtens noodzakelijk was. Cf. t. a. p., II. 1. p. 187, p. 213 en volgg. 4) Gaius III. 199. 5) Ook kon de man aan zijne vrouw de tutoris optio, hetzij angusta, hetzij plena laten, om haar alzoo feitelijk van de voogdij goeddeels te ontslaan. 6) Gaius II. 139 en 159. 7) Cf. Wachter, t. a. p., p. 64 en p. 94. ') Deze meening is o. a. Wachter, t. a. p., p. 66, toegedaan. Tot die gevallen zoude ook hebben behoord het diinken van wijn, wat met de vrouwelijke eerbaarheid moeielijk vereenigbaar geacht werd. Ihering oordeelt, t. a. p., II. 1., p, (88, dat, moge aanvankelijk bij de door confarreatio gesloten huwelijken het recht tot echtscheiding eenigszins zijn beperkt geweest, de man later hierin toch volstrekt onbelemmerd handelen kon. Cf. ook Hasse, t. a. p., p. 133 en volgg., en p. 475 en volgg. ') Tweeërlei woord heeft de Latijnsche taal voor echtscheiding: divortium en re-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen