Beschouwingen over het Huwelijk, inzonderheid met betrekking tot de persoonlijke verhouding der echtgenooten onderling - pagina 55

53 voelen, dat men den echtgenoot zou mogen verlaten alleen om diens B verzet tegen de hoogste waarheid. Er is niet tweeërlei grond van u i echtscheiding: overspel èn ongeloof. Maar, aldus verklaart hij wat de Apostel 1 Cor. VII : 15 zegt: indien de ongeloovige ter zake des geloofs alleen den ander verstoot, dan zal in dat ééne geval deze zich niet langer gebonden behoeven te achten, waartoe hij in andere gevallen wel verplicht is, ook al kan uit het oogpunt des geldenden rechts tegen de scheiding, die heeft plaats gehad, niets worden ingebracht. En zoo teekent Calvijn op Matth, XIX : 9 met betrekking tot genoemde plaats uit den brief aan de Corinthiërs dit aan : » Neque enim jllic de iusla repudii causa disserit, sed tantum an viro incredulo obstricta maneat muiier, postquam Dei odio impie reiecta non aliler redire in gratiam potest, quam si Deum abneget. Quare nihil mirum, si Paulus ahenationi a Deo dissidium cum homine mortali praeferat". ') '

Overspel alleen geeft recht tot ontbinding des huwelijks. In beginsel wil Calvijn den in dezen schuldigen echtgenoot straffen met den dood. Maar juist daarom vergunt hij dan ook aan den onschuldige, \ J^ om in dat geval tot een nieuw huwelijk over te gaan, evenals hij dit mocht doen, wanneer de echt door den dood van den ander l ontbonden ware ^). En verstoot de eene echtgenoot alleen uit geloofshaat den ander, zoo zal, ofschoon natuurlijk geloofshaat niet tot echtscheiding bevoegd maakt, — in dat geval deze toch niet langer verplicht zijn zich van zijnen kant verbonden te houden. Maar is Calvijn aan deze beginselen wel getrouw gebleven? Dr. 1) Ad 1 Cor. Vil : 12 teekent Calvijn aan: «si infidelis coniugem religionis causa repudiet, fratrem aut sororem liberari a vinculo coniugü per tale repudium... Repugnantia autem nulla est cum superioribus: nam quum religie ac sanctitas fidei coniugalis a Deo pendeat, quae necessitudo amplius mulieri piae restat cum infidelj marito, postquam Dei odio eiecta est?" En voorts ad vs. 15: »Hoc secundum est membrum, in quo liberat fidelem virum, qui paratus habitare cum uxors impia respuitui', et similiter mulierem quae non sua culpa repudiatur a viro: nam tune infldelis divortium magis cum Deo quam cum homine cöniuge facit. Est igitur hic peculiaris ratio, quia non modo solvitur, sed abrumpitur et praecipuum vinculum." 2) Opera, X. Pars prior, p. 232.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen