HOOFDARTIKEL
Wat gaan wij doen op leeftijd?
Er wordt in deze dagen veel aandacht gewijd aan de ontwikkeling en vorming van jeugdigen. En terecht, want hun positie is moeilijker dan die van vorige geslachten, die geen overgangstijd' hebben meegemaakt.
Toch is er reden om ook de problemen, waarmee de ouderen te kampen hebben, onder de loupe te nemen. Werkloosheid en minderwaardigschatting bedreigen hen in dezen tijd. Daarom stellen wij de vraag: Welke zijn de problemen van ouderen in dezen tijd?
Hierop is geen algemeen antwoord te geven, want de nooden van verschillende leeftijden, geslachten en karaktertypen zijn niet alle dezelfde. D« wachtgelder, nog in de kracht van het leven, beziet de werkelijkheid van het leven geheel anders dan de zakenman, die zijn werk niet af kan. De gehuwde vrouw heeft een anderen kijk op bet leven dan de ongehuwde. De opgeruimde grijswaard ondergaat de kwalen van den ouderdom ge; heel anders dan de brommerige pessimist.
Een andere vraag van beteekenis is deze, of de houding van de menschheid in 't algemeen tegenover ouderen is veranderd. Uit de Heilige Schrift weten we, hoezeer de eerbied voor ouderen is ingeworteld bij Oostersche volken. De grijsheid heet daarin een sierlijke kroon, die gevonden wordt op den weg der gerechtigheid. Jeugdigen worden vermaand hun moeder niet te minachten als zij oud geworden is. Ook wordt in de Klaagliederen als een teeken van verval genoemd: „De aangezichten der ouden zijn niet geëerd geweest".
In het Nieuwe Testament worden de Christenen vermaand om oude mannen als vaders en oude vrouwen als moeders te behandelen. Aan de ouden in de gemeente wordt de taak opgedragen om leeraars en leeraressen te zijn van het goede. Op^ zieners lieeten oudsten.
Stelt men tegenover deze houding die van de laaggezonken kaffers in Midden-Afrika, dan ziet men het verschil in cultuur. Op een Conferentie te Morgenster in Zuid-Rodesië verhaalde een zendeling, dat twee vrouwen hem vroegen om gif, om daarmee een oude vader en moeder van kant te maken, aangezien ze anders met ©en hout zouden doodgeslagen worden. Waarom geschiedde dit afmaken van ouden? Om het getal opeters te verminderen als de oogst schraal uitviel.
Volgens de cultuur-optimisten kunnen zulke feiten nooit voorkomen in onze maatschappij, omdat de waarde van het individu zich beweegt in stijgende lijn. Geneeskundige behandeling, ouderdomsrenten, pensioenen, inwonen bij kinderen of in rusthuizen, zijn de middelen, waarmee wij cultuurmenschen het leven van vergrijsden rekken.
Hoort men daarentegen de ciiltuur-pessimisten, dan zijn wij met onze behandeling van ouden van dagen al een heel eüid op weg naar de beestachtige behandeling van diepgezonken volken. In tram en spoor weigeren jongeren om op te staan en plaats te maken voor ouderen, zood'at er maatschappijen zijn, dl'e een verordening daartoe moeten publiceeren. Gehuwde kinderen die financieel welaf zijn, zenden hun arme ouders naar steun of Diaconie. Patroons ontslaan oud personeel en nemen jongeren aan, omdat ze voor minder loon werken. Bij sollicitaties voor allerhande posten wordt weinig ineer gerekend met de ervaring van ouderen, want men heeft liever jongere krachten. Predikanten en onderwijzers boven de 40 jaar komen niet meer in aanmerking voor vacatures. Op die lijn doorgaande is de conclusie voor de hand liggend, dat ouderen door velen geheel onnut geacht worden voor het leven.
Zij die staan op het standpunt van Gods Woord len leven uit Christus behoeven tusschen deze controverse opinies geen keuze te doen. Voor hen geldt de wet Gods: „Eer uw vader en uw moeder", ook al zijn beide welbedaagd. Doch eeren met het hart is nog iets anders d'an beleefdheid tegenover ouderen. Christus gaf bij het afscheid' zijn moeder leen zoon met een rijk hart, n.l. Johannes, tot steun. Aan dezen had zij meer dan aan geld en goed. Op de gezindheid tegenover ouderen komt bet vooral aan bij de Christelijke liefde.
Voor ons is het dus niet de vraag of de liefde tot de ouderen bestaat, maar hoe ze wordt beoefend. Wij gelooven aan de gemeenschap der heiligen. Deze gemeenschap is werkzaam door de liefde, ook tot louderen. Maar hoe werkt zij?
•De liefde zal verkouden, zegt Christus. Dit is één van de teekenen der laatste tijden voor Zijn wederkomst. Voor ons is het wel een groot probleem, of die verkoeling is begonnen, en of dte ouderen onder ons den eersten terugslag daarvan gevoelen.
In een artikel van de American Scholar lezen wij: „In Duitschland en Italië heeft dte Jeugd de teugels in handen; daar is een man van 40 jaai: een oud man."
Intusschen mogen de ouderen onder ons niet bij de pakken gaan neerzitten. Voor hen is de vraag urgent: Wat gaan wij doen, nu de maatschappij zonder ons klaar komt, terwijl God ons nog kracht geeft tot arbeid. Nemen we aan, dat de kwestie van levensonderhoud geregeld is door Bteun, pensioen of rente, dan nog is er het profbleem van het vullen van den vrijen tijd'. Ledigheid wordt door Gods Woord veroordeeld (o.a. 1 Tim. 5:13) en leidt tot allerlei verkeerde dingen. Daarbij komt, dat velen door harden arbeid zóó actief zijn geworden, dat zij niet ledig kunnen blijven, maar werk opzoeken. Men ziet dan ook vaak, dat rustende ouderen een tuin aanleggen en onderhouden, zich toeleggen op het verzamelen van curiositeiten, zaken tijdelijk waarnemen Voor anderen, of gaan knutselen in een eigen werkplaats je.
Voorts betreden sommige rustende ouderen de terreinen van de kunst en de wetenschap. Uit de cellen van de monniken en nonnen in de Middeleeuwen zijn schoone kunstwerken voortgekomen. De Zuid-Afrikaansche ballingen hebben tijdens hun grooten oorlog in concentratiekampen kunstig snijwerk gemaakt. En de vorschers op wetenschappelijk gebied hebben in den herfst des levens hun beste prodiucten opgeleverd'. Er zijn dus heel wat terreinen, waarop een rustende oudere God kan dienen.
Op één terrein moeten wij nog in het bijzonder wijzen, d'.i. de meditatie over Gods Woord en het gebedsleven. Zie hoe Anna, eene profetes, in de HeUige Schrift wordt geprezen, omdat zij op vieren tachtigjarigen leeftijd God diende nacht en dag met vasten en bidden. Ook heeft de Heilige Schrift een aparte uitdrukking hiervoor, n.l. zich verledigen tot bidden (scholadsoo). Daartoe mogen zelfs de gehuwden voor een bepaalden tijd elkander verlaten. (1 Cor. 7:5.) Ouderen worden dus als.bet ware door Christus uitgenoodigd om de drie gebedstijden, die van het morgen-, middagen avondoffer des gebeds, ijverig te gebruiken, aangezien zij de gelegenheid daartoe hebben. De Kerk des Heeren heeft vooral in d'ezen tijd behoefte aan voorbidders, die evenals Aaron en Hur de handen van Mozes omhoog hielden, de strijders
voor Gods Koninkrijk steunen.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 26 augustus 1938
De Reformatie | 8 Pagina's
![HOOFDARTIKEL](https://geheugenvandevu.digibron.nl/images/generated/de-reformatie/reguliere-editie/1938/08/26/1-thumbnail.jpg)