BRIEF UIT AMERIKA
De „American Association of Tlieological Scbools".
Als Amerikaan mag ik natuurlijk gaarne de groote voordeelen die men in dit land geniet breed uitmeten. Zoo ook nu weer. Met meedó'Ogen zie ik ook heden op bet arme Nederlandje neer als ik denk aan den arbeid van de „American Association of Theological Schools". We kunnen hier in Amerika op allerlei gebied samenwerken. Dat moest men in Nederland nog eens van ons leeren. Ook op theologisch gebied hebben we geen moeite.
Neen, het is nog niet alles zoo als het wezen moet, ook hier niet. Toch zijn wc een eind op weg naar de volmaaktheid. We hopen het theologisch onderwijs in ons land steeds meer te reguleeren en naar één model om te scheppen. Dat zal, naar we hopen, allerlei moeilijkheden opruimen.
De „American Association of Theological Schools" heeft een standaard ontworpen naar hetwelk de graad van het theologisch onderwijs aan een bepaalde inrichting kan worden gemeten. Het heeft reeds een lijst uitgegeven van „accredited seminaries". Als men op die lijst kan komen, kan men meedoen. Natuurlijk als men niet op die lijst kan komen — of, m ir a bil e dictu, niet wil komen — kan men niet meedoen.
De „Association" is natuurlijk geheel en al neutraal. Ten bewijze hiervoor lette men op de volgende feiten. In Juni 1938 besloot de „Association" niet de „Federal Council of Churches of Christ in America" (modern) en met de „Preaching Mission (modern), mee te werken om het werk der vereeniging vooruit te helpen. Ook werkt de „Association" samen met de „International Council of Religious Education" (modern) en met de „International Missionary Coundl" (modern). De Association is dus door en door neutraal.
Daar ons land zeer groot is heeft men de „Association" verdeeld. Onlangs hield het Noord-Oostersche deel der Vereeniging een vergaderin'g te Princeton. Het was eigenlijk een conferentie ter bespreking van het onderwijs, vooral het onderwijs in de publieke staatsscholen.
Het was een ware vergadering boven geloofsverdeeldheid. Men was het roerend eens dat de publieke school nooit door bizondere godsdienstscholen moest worden vervangen. Toch gevoelde men dat er iets haperde aan het tegenwoordige onderwijs in de publieke scholen. Wat het was dat er haperde werd niet al te duidelijk aangewezen, maar dat is ook moeilijk te doen.
Op Vrijdagmorgen 19 Mei, onder leiding van den président van' de Andover Newton Theologische school, gaf 'dr Frank W. Padelford, van den
jBoard of Education" van de „I^or'thetn Baptist Convention" een lezing over den algemeenen toestand van het hooger onderwijs. De kleinere kerkelijke coneges hebben het, zoO' bewees hij met de stukken, moeilijk te verduren. Ze worden eigenlijk door de groote staatsuniversiteiten verdrongen. Toch kan men in de staatsuniversiteiten niet veel godsdienst invoeren. Hij wilde dus de kleine kerkelijke scholen samensmelten in enkele grootere scholen.
Dr John A. Mackay, president van Princeton Seminary, zag den toestand ook donker in. Voor hem scheen liet hoofdmiddel ter verbebering te bestaan in de versterking der theologische scholen. Ook verheugde hij zich in het feit dat men aan Princeton Universiteit (niet de theologisclie school) een leerstoel voor den godsdienst wil oprichten.
Dr William F. Sunday, een Lutliersch predikant van New-York, wilde allen nadruk leggen op de opvoeding in het huisgezüi. Hem werd gevraagd, of hij ook iets kon vertellen van de „Missouri Synod" Luthersche Kerk, die ör Christelijke scholen op na houdt. Hierop gaf hij ten antwoord dat hij er natuurlijk wel van had gehoord, maar dat hem zooiets als aparte Christelijke scholen niet interesseerde. De democratische ideei van de scheiding van school en staat eischte nu eenmaal de publieke lagere school.
In den namiddag presideerde Principal Richard Davidson van het Emmanuel College (theologische school) in Toronto, Canada. Het onderwerp voor bespreking was zoo typisch amerikaanseh dat ik niet kan nalaten het even in het Engelsch neer te schrijven: „Are religious Values Adequately Represented in Public Education"? Men pleegt nog al veel van religious values te spreken onder ons. „Religieuze waarden", wat voor dingen zijn dat nu eigenlijk? Dat weet niemand; en daar vraagt ook niemand naar. Het zou onfatsoenlijk zijn daar in het publiek over na te Vragen. Toch werd er den geheelen middag over georeerd.
Dr F. Ernest Johnson van de „Federal Council of Churches of Christ in America" gaf een inleiding over het bovengenoemde onderwerp. Wat hij te zeggen had, ben ik nu, helaas, vergeten. Ik haast mij dus het werkelijk nieuwe voorstel van dr H. Paul Douglass, redakteur van het grootsch opgezette linksch moderne kwartaalschrift „Gliristendom" door te geven. Hij zag de religieuze waarden werkelijk bedreigd in de publieke school. Er moest iets gedaan. Er moest, meende hij, een samenwerking komen tusschen de kerken, in het bizonder de predikanten, en de „community spirit". Dat is weer iets geestelijks, waar mijn arme ^%de^landsclle lezers, naar ik vrees, niet al te veel van weten. Is daar ook zoo iets als de geest van Zierikzee of de geest van Enumaül? Ik meen van wel. Nu, zoo is er ook een „community spirit". Deze „community spirit" komt dan tot uitdrukking in de publieke school. De onderwijzers in die publieke school zijn immers zelf ook door de „community spirit" bezield. Als de predikanten en de kerken nu die „community spirit" eens goed van den godsdienstigen geest konden doordringen, kon er nog veel gedaan om de „religieuze waarden" in de publieke school te behouden of in te dragen.
Er was dus veel te genieten des morgens en des middags. Toch was de hoofdscliotel voor den avond bewaard. De avondvergadering hadi plaats onder leiding van Dean Luther A. Weigle, van de Yale Divinity School. De relativiteitsidee was des daags reeds veel hulde gebracht; des avonds echter mochten we Dr Albert Einstein zelve voor ons zien optreden. Neen, gelukkig niet om over de relativiteit in de physica te spreken. Men zegt hier gewoonlijk dat er maar zes menschen ter wereld zijn die Einstein begrijpen als hij over de relativiteit in de physica spreekt of schrijft. Zijn onder-werp was ditmaal echter „Onderwijs en Vrijheid". Hij wees op het groote voorrecht dat men in een democratisch land als Amerika heeft in vergelijking met Duitschland. Na hem sprak dr Thomas Mann, beroemd romanschrijver, die Duitschland heeft verlaten om Hitler's wil. Zijn onderwerp was „Christianity en Democracy", en 2ijn betoog was anti-dictatoriaal.
Dus zaten we den geheelen dag, niet als lafgevaardigden, want Westminster Seminary is een ^an die achterlijke scholen die niet mee willen doen, om het alles aan te hooren. Dr van Dusen van Union Seminary te New-York was eigenlijk de ^fpige, die wist den spijker op den kop te slaan. Hij zei dat alle onderwijs op God geriicht moest Wezen. Er was niets neutraal. Op het onderwijsgebied zoowel als elders güig het om verschillende wereldbeschouwingen. Toch wist ook hij geen uitweg; immers als door en door modem theoloog heeft hij eigenlijk geen God die iets kan samenbinden. Dus liep alles op fiasco uit. De relaliviieitsidee in de theologie, ingevoerd te Princeton niet door Einstein, maar door den vorigen president, J. Ross Stevenson, en doorgevoerd door aen tegenwoordigen president, dr Mackay, vierde ook nu weer hoogtij.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 23 juni 1939
De Reformatie | 8 Pagina's
![BRIEF UIT AMERIKA](https://geheugenvandevu.digibron.nl/images/generated/de-reformatie/reguliere-editie/1939/06/23/1-thumbnail.jpg)