UIT DE SCHRIFT
En al de scharen, die samengekomen waren om dit te aanschouwen, ziende de dingen die geschied waren, keerden wederom, slaande op hun borsten. Lukas 23: 48.
Bewogenheid rondom het Kruis.
Zoo is dan Jezus gestorven... gelukkig, denken de Overpriesters en Schriftgeleerden, nu zwijigt eindelijk die mond!
Maar de dwaze lach versterft om hun Hppen, want al zwijgt dan die gehate en gevreesde mond in den dood... ze moeten bemerken, dat die doode daar aan het vloekhout nóg de houding der omstanders beheerscht!
Wat ze niet verwacht hadden, zien ze verbeten aan: de scharen reageeren heel anders op het sterven van Jezus dan zij hopen...: kijk ze zich op de . borsten slaan, hebben ze 't nu waarachtig te kwaad van droefheid? ! •
Ja, de scharen hebben hun aandacht gehecht aan Jezus' sterven, en alles wat er om heen geschied was — en daar zijn zij toch door geraakt!
Wat wonderlijk is dat toch allemaal! Bovennatuurlijk zelfs!
Daar straks hebben ze meegeladhen, toen die Jezus van Nazareth zoo geestig bespot werd, die karikatuur-Koning! — maar nu is hun lach verstoi-ven, ze zij'n uit 't lood geslagen, hun geweten is gaan sp'reken:
wat is, wat is er met dien Jezus? is Hij niet te haastig gekruisigd? zouden de autoriteiten wel den goeden kijk op Hem gehad hebben? „Zijnbloed over ons, en onze kinderen!" i—? ja, maar als die Jezus nu eens werkelijk een knecht van Jahweh was — „zeg, hoorde je wel, wat die Romeinsohe centurio daar net zei? " — „Ja, die vrouwen voelen 't nog zoo dwaas niet aan, kijik ze zich op de borsten slaan!" — „hé, daar doet hijl 'took'!"' — „En h ij!" — „En die ook al!"
Daar gaan de scharen den kruisheuvel af — komt er een soort massa-suggestie over hen? „waarlijk", 'hoont daar een weleerwaarde leider — en een vloek snerpt tusschen zijn landen — „daar gaan ze 't me allemaal doen! zou je ze niet...!"
Bewogenheid rondom het Ki-uis.
We moeten ons natuurlijk waditen voor overdrijving.
Zelfs afgezien van het psychologisch effekt der massa-suggestie, mag deze bewogenheid niet aanstonds verklaard worden als het beginsel der b e k e e r i n g.
Natuurlijk is het mogelijik, dat er onder deze scharen menschen geweest zijn, wier bevlogenheid méér was dan een voorbijgaande emotie; die straks op den Pinksterdag onder het gehoor van Petrus gekomen zijn, omdat ze dat Kruis maar niet konden kwijtraken — die op dat hooge feest van den Geest gegrepen zijn, en gebracht tot de vraag der verslagenheid, uit diepten van ellenden geboren.
Maar over het algemeen zullen we deze bevrogenheid! toch slechts mogen verstaan als een voorbij!gaande stemming, een tijdelijke, misscihien wel heftige, doch ondiepe verslagenheid: straks keeren de rust en de arbeid terug, en dan vervluchtigt langzamerhand het beeld van dien zonderlingen Kruiseling...
Bewogenheid rond het Kruis — neen, wij Gereformeerde menschen zullen ons niet op de borst gaan slaan, daar zijh we veel te nuchter voor... als we Jezus Christus ons dan maar op 't hart laten slaan... als we 't maar zien, dat de nagels^ die Hem de handen doorboren, ónze zonden zijn... Jezus, m ij n zonden, ach...
O, het lij!densbeeld van dien Smartenman wordt ons in deze weken op .allerlei wijize getoond: in pirediking en Passionsmuziek, in radio-toespraaii: en Schriftlezing —
maar worden we er wel be worgen onder?
De waarachtige bekeering komt altijd op Tiit bewogenheid.
Niet een oppervlakkige en uiterlij'ke, 'die zich meer laat ontroeren door de melodie dan door den inhoud van het „O hoofd, bedekt met won- !den" — die er zeker niet aan denken doet, de uitvoering van B' a c h's „o n s t e r f e 1 iji k e'' te verzuimen, maar als het regent of waait, maar doet thuisblijven. Zondagmorgen Odh, zulk een bewogenheid loopt het gi-oote gevaar, met alle ge^ voeligheid zich toch nog aan het Kruis te stooten, en blijkt dan bewogenheid-uit4ietr-vleesch, droefheid-naar-de-wereld te zijn.
Maar de bewogenheid, welke écht is, Icrijgt het heel moeilijk met het Kruis, en zulk een ontroerd! hart komt aan Jezus niet voorbijl —: want het leert zijn zondenschuld zien, bij dat Kruis, en het gaat zich zelf aanklagen, omdat al die smarten en die hoon en die plagen over Jezus kwamen, vanwege eigen schuld en ongerechtigheid!
Dat is dan de bewogenheid-uit-'den-Geest! de droefheid-naar-God, welke een onberouwelijlke be^ keering tot zaligheid werkt.
keering tot zaligheid werkt. Er zijn tranen... èn tranen
Tranen, die zoo heel gemakkelijk weer opdrogen — maar ook tranen, welke slechts willen opdrogen, als ze gedroogd wórden...
O, dat Kruis!
Kunnen gij en ik er aan voorbijkomen, in deze weken van Kruis-taal en Kruis-roem?
Ach neen, we kunnen er nooit aan voorbijkomen, geen mensch kan er neutraal tegenover staan — zalig de mensch, die er onrustig bij wordt — die er bewogen door raakt — die 't bij' dat Kruis niet meer uithouden kan, en 't vol pij'n en zelfbesdhuldiging zegt (dat is het Gode welgevallige zidh-slaan-op^e^ borst!):
„Ja, ik kost hem die slagen Die smarten en dien hoon; ..."
maar dan ook, in die bewogenheid, de liefde Gods in Chi-istus Jezus ziet, juist aan dat Kruis, en fluistert:
„Dit trooste mijn geweten: 't Is al voor MIJ geschied."
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 31 maart 1939
De Reformatie | 8 Pagina's
![UIT DE SCHRIFT](https://geheugenvandevu.digibron.nl/images/generated/de-reformatie/reguliere-editie/1939/03/31/1-thumbnail.jpg)